Soms voel je dat je op een kantelpunt staat van een nieuwe grote stap in de evolutie van het internet.
Op het moment van schrijven zit ik ergens in Frankrijk. Disconnected. Voor de zomer buzz-te het al wat over de oplossing van Google voor betaald nieuws. Woord gaat dat Google met Google Newspass gaat komen aan het eind van het jaar. Veel is er verder nog niet over bekend. Maar Google is de enige die het betaalde content dilemma kan doorbreken en de kleine micro paywalletjes van de Murdochs van deze wereld snel zal doen vergeten. De enige paywall die werkt is de meta paywall. Net als search. Revolutionair.
Deze post is onderdeel van een drieluik over het einde van het gratis internet zoals we het kennen.
Deel 1: Het betaalde content dilemma
Deel 2: Social reading en de manier waarop we online content consumeren
Deel 3: Google Newspass & Google Content Credits (een geloofwaardige voorspelling)
Het probleem van de paywall
Het probleem van de betaalde muur om content is simpel. Minder mensen lezen het, dan wanneer het gratis is. Advertentie-inkomsten nemen daarom af (en tot op heden leert de ervaring dat dit niet volledig gecompenseerd kan worden door abonnementsinkomsten ). Maar dat is eigenlijk nog niet het grootste probleem. Het echte probleem van de paywall is dat het content is die (af)gesloten is van de rest van het internet. Je kunt er niet naar linken. Je kunt er niet over discussiëren en bovenal: Google kan het niet lezen. Dit laatste scheelt nog eens een additioneel potentieel aan traffic. Voor een beetje nieuwssite toch zo’n 25%. Tot slot is de content niet ‘feedable’ (niet in een RSS reader te lezen). Iets wat steeds meer een probleem wordt nu RSS readers een tweede jeugd lijken te krijgen in de vorm van social reading.
Het betaalde (online) content dilemma
Om kwalitatief hoogstaande content de maken voor een divers publiek zijn advertentie inkomsten niet voldoende. De lezer zal moeten betalen. Maar zodra de uitgever zijn kwalitatief hoogstaande content online aanbiedt tegen betaling haakt de lezer af. Is de content te duur? Is het te moeilijk om te betalen? Is de content dan niet goed genoeg?
Even een stap terug. Reken met me mee.
Rond 1950 was de krant (vaak de lokale krant) samen met de radio de enige bron van nieuws. Laten we zeggen dat de gemiddelde lezer van de krant (die niet alleen nieuws bracht, maar ook duiding en opinie (een gidsende functie) zo’n 70% (noem het de persoonlijke nieuwswaarde) van de artikelen las. Als ik nu een gemiddelde ochtendkrant opensla dan is zeker 50% van de inhoud mij reeds bekend. Daarnaast interesseert nog eens 20-30% me niet. Houdt ik dus een zeer klein deel over om te lezen. En dat terwijl ik voor de volle 100% moet betalen.
Nou stel je voor dat ik nog steeds dezelfde hoeveelheid interessante content wil lezen. En stel je ook voor dat ik dit enkel zou doen met betaalde (online) content. Met een afnemende persoonlijke nieuwswaarde, maar een gelijkblijvende hoeveelheid tijd moet ik dus vele malen meer betalen dan voorheen. Ik moet immers niet 1, maar wel 6 tot 10 abonnementen afsluiten. Daarnaast verlies ik leestijd, omdat ik langer moet gaan zoeken naar interessante content. Ik heb tientallen keren zoveel ‘restcontent’: content die al ken of niet interessant vind. Ben je een beetje online lezer dan herken je dit laatste verschijnsel als infobesitas of information overload.
Dit is het eerste deel van een drieluik over het einde van het gratis internet. Volgende keer deel 2: Social reading en de manier waarop we online nieuws consumeren anno 2010.
