Ik ben een fervent voorvechter van open platformen. Mijn opvatting is waarschijnlijk zoals ieder internet fähig professional: Het internet is gemaakt om open te zijn. Om te linken. Om de interactie aan te gaan. Het internet is sociaal. Alles moet toegankelijk en bereikbaar zijn. Gratis. (Betaalde) muren om content zijn verkeerd. Asociaal. Zo kan er niet gelinkt worden. En ik leef van de link. Link op link op link klik ik mezelf door het internet. Altijd onderweg naar de volgende pagina.
John C Abell (van Wired) twitterde “Official announcement: “I’m returning my library card because books, newspapers and magazines are closed platforms. #iPad”.
Ik ben er niet helemaal zeker van of deze opmerking zo knipogend bedoeld was als dat ik ‘m interpreteer. Het is in ieder geval een trigger voor mij om mijn opvatting over open platformen te nuanceren.
Nu de iPad de opmars vormt naar de definitieve doorbraak van het digitaliseren van alle content (of het nu de iPad is of een ander apparaat: boeken, magazines en kranten lezen we straks van een touch scherm) is in potentie elk woord, foto of video bereikbaar, linkbaar en vindbaar. Dus komen de makers van magazines, kranten en boeken onder vuur te liggen. Open die boel, want dat is nu eenmaal internet.
Maar open is niet perse beter. Gesloten is niet perse fout. Waarom niet? Om de inhoud. Niet om het commerciele belang van de uitgever, productent of schrijver, maar om de concentratie en de inspiratie van de lezer.
Het mooiste wat je uit goede content kan halen is een nieuw inzicht. En dat kost tijd. Dat kost meer dan 30 seconden die je aan content spendeert voordat je verder klikt. Content is niet beter naarmate er meer interactie en links omheen zwermen. Sterker nog. Soms is het goed als er een dikke muur omheen staat. Geen afleiding. 1 op 1 met het woord of beeld. Amen.
