De New York Times heeft aangekondigd om vanaf 2011 een nieuw online business model te gaan hanteren. In tegenstelling tot de ontwikkeling om (bepaalde) online content achter een paid wall (het Murdoch model) te plaatsen gaat de NYT een zogenaamd ‘meter model’ invoeren. Dit ‘meter model’ houdt in dat een artikel op NYT.com in principe gratis is. Echter is het gratis lezen van artikelen beperkt tot een vast aantal per maand. Wil je meer lezen dan gaat de meter lopen. Vandaar het meter model.
Dit is opvallend. Maar het is ook slim. Slim omdat een paid wall indruist tegen één van de belangrijkste principes van het web: linken (en gelinkt worden). Het web – en zeker het social web – bestaat uit een ecosysteem van naar elkaar verwijzende pagina’s, waarover continue wordt gepraat. Zet je content achter een betaalde muur, dan wordt een link waardeloos.
Het ‘meter model’. De fan betaalt.
Onderstaand model is een weergave van de gemiddelde krantensite. (zie ook de blog van Steve Yelvington hierover.) De gemiddelde bezoeker komt slechts enkele keren langs om het belangrijkste nieuws te snaaien. De frequentie lijkt af te lopen zoals elke andere site (steeds minder mensen lezen meer pagina’s). Maar dan gebeurt er iets opvallends: we zien de fans, de loyale lezers die de krant uitgebreid en veel lezen.
Bezoekersfrequentie van een gemiddelde krantensite
De strategie van de NYT is waarschijnlijk als volgt: bedien de massa gratis met kwalitatief hoogstaand nieuws, wordt de beste nieuwsbron waarnaar gelinkt wordt op het web, creëer een sterker nieuwsmerk en ‘get more fans’. Laat de fan betalen en beloon deze fan met extra services. Value for money.
Interessant om te zien de komende tijd is hoe er afgerekend gaat worden. De appstore heeft ons geleerd dat mensen best bereid zijn te betalen voor online content, mits met kleine bedragen en mits one click payment mogelijk is.
