Gister de Dutch Bloggies uitgereikt. Niets gewonnen. Niet eens genomineerd. En dat terwijl ik mijn 10 minuten durende overwinningsspeech al geruime tijd had klaarliggen. Ik had verdomme al staan oefenen voor de spiegel.
Daarom een integraal verslag. Rechtstreeks uit mijn binnenzak.
Beste jury. Hooggeacht publiek.
Allereerst dank voor deze fantastische prijs. Ik moet eerlijk zeggen. Ik had niet gedacht dat ik hier vandaag op dit podium zou staan.
Hoewel de Dutch Bloggies over de beste weblog gaat zie ik deze prijs vooral als aanmoediging voor goede content. Want in de tijd dat er slechts seconden zitten tussen een gedachte en een publicatie is het vooral de inhoud die overwint. De inhoud krijgt reactie. De inhoud kan rekenen op een retweet. De inhoud wordt geïndexeerd door Google.
Daarom – beste jury, best publiek – maak ik een onderscheid tussen de blog, de blogger en de blogpost. Laat me van de gelegenheid gebruik maken om jullie allen deelgenoot te maken van mijn succes. Gezien het paarse broeken publiek van Bijlbrand is deze speech immers niets zonder gouden tips die succes garanderen. Geen voldoening zonder take aways.
Ik ben in de loop van 2009 anders gaan denken over bloggen. Dit kwam vooral door de statistieken. Net als vele andere bloggers ken ik de euforie van de eerste post, de eerste reactie, de eerste 100 bezoekers. Ik ken ook de teleurstelling van de dalende lijn. Het oorverdovend stille reactieformulier bij de meest briljante post ooit geschreven. Om een stijgende lijn aan te houden moest ik continu met WordPress hacks, SEO sluwheid en personal branding bezig zijn. De randvoorwaarden en niet de inhoud.
Waarom krampachtig een medium in stand te houden als de message de kern is? Daarom het onderscheid tussen de blog, de blogger en de blogpost.
De blogpost in leidend. Maar de ene blogpost is de andere niet. Zo is er de snack blogpost die in 10 minuten na de ochtenddouche online staat. Of de opinie blogpost die aanhaakt bij de discussie du jour. Zo heel af en toe is er ook de superblogpost. De blogpost die al dagen door je hoofd spookt. Elke post verdient z’n beste platform. De ene keer is dat de intimiteit van mijn eigen platform, de andere keer de arena van een groepsblog als Frankwatching. Weer een andere keer kies ik voor de virale jungle van Slideshare.
Het is niet het aantal bezoekers van mijn eigen bloggie dat er toe doet. Het is de kwaliteit van het bereik van mijn content.
Daarom in – alle bescheidenheid – mijn oproep om volgend jaar de Dutch Bloggies ook over bloggers en blogsposts te laten gaan en niet alleen of bloggies.
O ja, de take aways. Mijn 7 tips voor wereldfaam als zelfstandig amateur blogger:
- Zorg dat je keuze van platform hebt. Je eigen blog, een groepsblog, Twitter, Slideshare, Youtube, etcetera;
- Pick your battle. De ene post is de andere niet. Maar heel soms is het echt heel goed. Als het goed is, besteedt dan extra veel aandacht aan vorm;
- Zorg dat je content makkelijk deelbaar is (daarom houd ik zo van Slideshare);
- Promoot je content. Niet je blog;
- Zorg voor content webcare. Gefragmenteerd discussie voeren dus;
- Houd de 80/20 regel aan wat betreft aandacht en tijd voor je content en blog;
- Check je statistieken wekelijks en niet dagelijks.
Ik wil vooral mijn trouwe lezers en reageerders bedanken die mij door dik en dun hebben gesteund. Vooral juist degenen die hun RSS abonnementen niet hebben opgezegd in de hectische zomer van 2009, waar pasgeboren kind en megaverbouwing het bloggen tijdelijk op een zijspoor zetten.
Leve het bloggen. Leve de inhoud.
