(…) Zo, en dan hebben we meteen de meest over de top blogpost-titel geproduceerd dit jaar.
Enig idee wat ik bedoel met deze titel?
Elke dag stappen we uit bed, onder de douche, aan tafel, in de auto, achter de computer, op de bank en achter de televisie. In die tijd consumeren we constant content. We luisteren audio, lezen teksten en kijken video.
Al heel lang proberen we content ons te laten volgen. De walkman is een klassiek voorbeeld. Waar je ook gaat, je muziek is altijd bij je. Het bandje kan je afspelen en stoppen en is overdraagbaar. Van de walkman in je stereotoren in je autoradio. Play, pauze, play.
Langzaam gaan we af van een overdraagbare en fysieke drager van content. Content wordt als lucht en ‘verdwijnt’ in de cloud. Oftewel: content zal straks niet meer op een lokale harddisk staan, maar ergens op een (virtuele) server. Je download dus geen track meer bij iTunes, maar neemt een licentie op het afspelen ervan. Hetzelfde geldt voor andere vormen van content.
In two years, 90 percent of all Sony products will connect to the Internet, Howard Stringer, the chief executive of Sony, predicted. (The New York Times, 11 januari 2009)
Nu zijn het vooral de computer en de mobiele telefoon die aangesloten zijn op internet. Maar IP komt in alles. Na de mobiele telefoon is eerst de TV aan de beurt (en nu echt!). En daarna de rest: de koelkast, de stereotoren, de wekker en ga zo maar door.
Gegeven het feit dat overal internet in zit en overal internet toegankelijk is, ontstaat de situatie waar content ons echt overal kan volgen. Zonder dat het fysiek nog bij ons hoeft te zijn. Maar dit betekent wel dat er na moet worden gedacht over overdraagbaarheid. De aflevering van Lost die ik op TV kijk en halverwege stop moet ik naadloos verder kunnen kijken op m’n iPhone.
Continue crossmediale contentconsumptie dus.
