Bij het ochtendgloren is het eerste wat je doet je laptop openklappen. Netvibes bekijken, RSS feeds afwerken. Je ziet dat Amerika weer niet stil heeft gezeten op Twitter en je schrijft in de hij vorm over jezelf dat je wakker bent. Douchen. Denken over je nieuwe blogpost. Dan naar je werk. Netvibes is nu alweer flink gevuld. Afwerken die boel. Een paar del.icio.us tags uitdelen. Een aantal weken geleden heb je verzonnen dat je een tag lees- en kijkvoer goed kunt gebruiken. Voor de avond: content quality time. In de kroeg Twitter je stiekem een paar tweets als je gezelschap bier gaat halen. Je kijkt nauwelijks nog TV; hooguit op de achtergrond.
Je beseft: ik ben een online information junky. Voor diegenen die nog niet verslaafd zijn. Een post over de 5 stadia naar het online junkie-dom.
Stadium 1: je komt in aanraking met de Wijzen van het Internet
Je vindt een blog of vijf die je interesseren. Je komt op Frankwatching en merkt dat die Frank een hele toegankelijke man is. Hij reageert zelfs op reacties van anderen. Je vraagt je af waarom DutchCowboys zichzelf zo noemen en merkt dat dat iets met marketing te maken heeft. Reageren doe je niet. Je wordt een beetje bekend met namen van bloggers en van welke clubjes ze lid zijn.
Stadium 2: je gaat links volgen
Je vraagt je af hoe die blogger van jou toch aan al hun informatie komen en verdiept je in de sites waar zij naar linken. Interessant. Je plaatst je eerste reactie. Alleen met je voornaam. Het is doodstil. Je hebt twee nare typfouten gemaakt en je mening eigenlijk helemaal niet goed verwoord. Balen.
Stadium 3: het keerpunt
Je volgt teveel om bij te benen en vergeet de helft van de namen van de blogs waar je geweest bent. Je vertoont de eerste verschijnselen van information overload, maar je geniet ervan. Je hebt tools nodig en begint opeens te begrijpen waar die RSS knoppen op al die blogs voor zijn. Je begint het abstracte del.icio.us te begrijpen en brengt orde aan in de chaos. Je reageert meer. Je denkt ‘what the hack’, ik gebruik mijn volle naam. Een wildvreemd iemand reageert op jouw reactie. Je voelt je internet onderdeel.
Stadium 4: you’re hooked en besluit te gaan bloggen
Al weken speel je met het idee, maar nu neem je er een weekend de tijd voor. Je begint je eigen blog. Je eerste post. Geen reacties. Geen lezers. Het onderwerp wat je hebt gekozen vind je op andere blogs tientallen keren terug. Je wilt origineel zijn. De eerste. Je hebt zeker een halve dag besteed aan het herschikken van je Netvibes, zodat je nu meer dan 80 blogs kunt volgen. Je hebt Google Analytics geinstalleerd en kijkt de eerste weken tweemaal daags of er überhaupt mensen op je blog komen. Euforie bij 10 bezoekers.
Stadium 5: je bent een junkie
Je hebt gemerkt dat je bloggers helden zich op Twitter begeven. Jij maakt een account aan. Nauwelijks vrienden op Twitter. Je voegt je favoriete bloggers toe. Die hebben opeens Twitter namen en noemen zichzelf @erwblo, @2525 en@scobleizer. De Nederlanders noemen zichzelf Twitteratzi. Zij volgen jou ook. Je vraagt je af waarom. Je praat opeens tegen jezelf in de hij vorm op Twitter. Mensen reageren op wat je zegt en jij besluit ook deel te nemen aan het grote Twittergesprek. Je spreekt mensen aan met een @.
Je besluit dat je iMac toch echt moet worden ingeruild tegen serieuze hardware van zo’n 1800 euro’s en vindt dat een goede investering. Je maakt je eerste screencast en blogt daarover. Je merkt dat je deel uitmaakt van een kliek, waarvan je meer mensen in het echt niet kent dan wel. Je vindt het heerlijk. Stiekem – als al je echte vrienden een biertje zijn halen in de kroeg -check je je Twitter op je mobiel en waag je er een Tweet aan: “…zit nu in de kroeg en drinkt alweer z’n vierde pils. Tis hier keizellig..”
